இடதும் வலதும்








பொதுவாக இடதுசாரி அரசுகள் மக்களுக்கு நண்மை அளிக்கக்கூடிய அரசு என்றும் வலதுசாரி அரசு மக்களை நசுக்கக்கூடிய ஒர் அரசு என்றும் ஒரு மனப்பதிவு நம்மிடம் உள்ளது.1925 ஆம் ஆண்டு ஆர்.எஸ்.எஸ்ஸூம், இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியும் தோன்றின.இடதுசாரி சிந்தனை பாட்டாளிகளின் பிரதிநிதிகளை தேர்தெடுத்து அவர்கள் வழி பாட்டாளி சர்வாதிகாரத்தை உருவாக்கி முதலாளித்துவம் அற்ற ஒரு சமூகத்தை உருவாக்க முனைகிறது.ஆனால் அது தன் போக்கில் எல்லாரையும் இந்த இரண்டு குப்பிகளுக்குள் தான் போட விரும்பியது.சிறு முதலாளிகள் ,அமைப்பு சாரா உதிரி தொழிலாளிகள்,விவசாயிகள் போன்றோரை அது கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ள தவறியது.மிக திட்டவட்டமாக அது சமூகத்தை பிரிக்க முனைகிறது.நடைமுறையில் அது பல வன்முறைகளை சோவியத் ரஷ்யாவில் உருவாக்கியது.கலைஞர்கள் மீது அச்சம் கொண்டு அவர்கள் விசுவாசமாக இருக்கிறார்களா என்று சோதித்து கொண்டே இருந்தது.அவர்களை தொடர்ந்து கண்காணித்துக்கொண்டே இருந்தது.சிறிய அளவில் பிறழ்தவர்களை கூட அது ஒடுக்கியது.வலதுசாரி அமைப்புகள் தங்கள் அளவில் ஒரு சித்தாந்தத்தை கொண்டு சமூகத்தை பண்பாட்டுத் தளத்தில் பிரிக்கிறது.இடதுசாரி சிந்தனை பொருளாதார தளத்தில் செய்ய விரும்புவதை வலதுசாரி சிந்தனை பண்பாட்டுத் தளத்தில் செய்கிறது.இந்தியாவை எடுத்துக்கொண்டால் ஒரு மதம்,ஒரு மொழி,ஒரு கலாச்சாரம் கொண்ட நாடு என்ற சிந்தனையை ஆர்.எஸ்.எஸ் கொண்டுள்ளது.அப்படியாக அது எல்லாவற்றையும் இந்த குப்பிக்குள் கொண்டு வர பார்க்கிறது.அடிப்படையில் இரண்டு சிந்தனைக்களுக்கும் ஜனநாயகத்தின் மீது நம்பிக்கை இல்லை.ஏனேனில் இரண்டு சிந்தனைகளும் தங்களால் பயிற்சி அளிக்கப்படும் பிரச்சாரக்குகள்,பாட்டாளி பிரதிநிதிகளால் மட்டுமே மக்களை நல்வழி படுத்தமுடியம் என்று நினைக்கிறார்கள்.மக்களுக்கு என்ன தெரியும் என்ற எண்ணம் இரண்டு சிந்தனைகளுக்கும் உண்டு.

இடதுசாரி சிந்தனை அடிப்படையில் சுரண்டல் அற்ற ஒர் ஆன்மிகமான சமூகத்தை உருவாக்கும் நோக்கம் இருந்தாலும் எங்கும் எப்போதும் அவர்கள் விரும்பும் வகையில் சமூகம் இருப்பதில்லை.அதில் குட்டி  முதலாளிகள்,கலைஞர்கள்,விவசாயிகள்,பிச்சைகாரர்கள்,விலைமாதுக்கள்,சிந்தனையாளர்கள் என்று முதலாளி x பாட்டாளி என்ற இருமைக்குள் கொண்டு வர முடியாத பலரும் எப்போதும் இருந்தனர்.ஆர்.எஸ்.எஸ் இந்தியா முழுக்க மொழி,இன,கலாச்சாரம் என்ற எல்லா பாகுப்பாட்டுகளையும் கலைய விரும்புகிறது.அப்படி கலைவதன் மூலம் இந்தியாவிற்கு என்ற ஒரே அடையாளத்தையும் அதன் கீழ் அதன் மக்களையும் கொண்டு வந்து விட முடியும் என்று அது நம்புகிறது.அதனால் அதற்கு இயல்பாகவே கஷ்மீருக்கு தனிச்சலுகைகள் அளிக்கப்படுவதை ஏற்க முடியவில்லை.ஆங்கிலம் ஹிந்திக்கான மாற்று மொழியாக இருப்பதை சகிக்க இயலவில்லை.இந்தியா பல்வேறு மாநிலங்களாக இருப்பதும் பல்வேறு மாநிலங்கள் தங்களுக்கென்று தனித்த அடையாளங்களை கொண்டிருப்பதையும் அதனால் உள்வாங்க முடியவில்லை.இந்திய மக்கள் அனைவரும் தங்கள் மாநில , இன,மொழி,சாதி அடையாளங்களை துறந்து இந்துத்துவம் என்ற சித்தாந்தத்தின் வழி ஒரே அடையாளத்தை அடைவதன் வழி பெரும் ஜனசக்தியாக மாற முடியும் என்று அது எண்ணுகிறது.அது இந்தியா பலம் பொருந்திய நாடாக மாற்றும்.ஒரு வகையில் அது பயிற்சி அளிக்கப்பட்ட ராணுவ வீரர்களை கொண்ட அணியாக மாறும்.அவர்களின் வேலை கட்டளைக்கு கீழ்படிவது.அங்கு தனிப்பட்ட சிந்தனைகளுக்கு இடமில்லை.

அப்படியாக அது மாபெரும் பண்பாட்டு தளத்தை அதன் மக்களுக்கு அளிக்க முடியும்.இந்தியா அப்படியாக மதச்சார்புடைய இந்து ராஷ்டிரியமாக மாறும்.அதை ஆள்பவர் ராமரின் ராஜ்ஜியத்தை நாட்டில் உருவாக்குவார்.(காந்தியின் ராம ராஜியம் அல்ல).காந்தியின் ராம ராஜ்ஜியம் கிராம பொருளாதாரத்தை முன்வைக்கும் போது , இது பெருமுதலாளித்துவத்தை , இன்றைய காலகட்டத்தில் உலகமயமாக்கலை இயல்பாக ஆதிரிக்கிறது.ஏனேனில் அது கிராமங்களுக்கு கிராம தெய்வங்களுக்கு எதிரானது.அது முன்வைப்பது ஒரு இந்திய மனிதன்.இந்திய மனிதன் கிராம அடையாளத்தை கொண்டவனாக இருக்க முடியாது.சென்னையின் மனிதனும் , கல்கத்தாவின் மனிதனும் ஒரே கடவுளை , ஒரே மொழியை , ஒரே ஆட்சியை, ஒரே கனவை காண்பவர்களாக இருக்க வேண்டும்.அப்போது மட்டுமே இந்து ராஷ்டிரியம் சாத்தியமாக முடியும்.(உரையாடல் ஒன்றில் அபிலாஷ் உலகமயமாக்கலுக்கு பின்னர் தான் பாரதிய ஜனதா கட்சி வலுவாக வளர்ந்தது என்றார்.நகர மனிதனுக்கு பொது அடையாளம் தேவைப்பட்டது என்றார்.அதை விரிவாக இந்தக் கட்டுரையில் பதிவு செய்திருக்கிறார்.)

இந்தியாவில் இடதுசாரி அரசு மேற்கு வங்கம்,கேரளா,திரிபுரா தவிர பிற மாநிலங்களில் ஆட்சி பொறுப்பு ஏற்றதில்லை.ஜோதி பாசு ஒரு முறை பிரதமராகும் வாய்ப்பு சாத்தியப்பட்டு அது அவருடைய கட்சியால் நிராகரிப்பட்டது.இடதுசாரி அரசு ஒரளவு நிலச்சீர்திருத்தத்தை அவர்கள் ஆளும் மாநிலங்களில் கொண்டு வந்தார்கள்.புத்ததேவ் பட்டாச்சார்யா மேற்கு வங்கத்தில் தன் மாநில இளைஞர்களக்கு வேலை வாய்ப்பை உருவாக்க தொழில்துறை சீர்திருத்தங்களை கொண்டு வர முனைந்த போது மம்தா பானர்ஜி தீவிர இடதுசாரி அமைப்புகளுடன் இணைந்து அதை தடுத்தார்.அதன் மூலம் அவரால் ஆட்சிக்கு வர முடிந்தது.கேரளா தொழில் துறையில் வளரவே இல்லை.ஒரு வேளை இடதுசாரிகள் பெரும்பாண்மை பலத்தோடு மத்தியில் ஆட்சிக்கு வந்திருந்தால் என்ன செய்திருப்பார்கள் என்று தெரியவில்லை.அவர்கள் இன்னும் அதிகம் பொதுத்துறை நிறுவனங்களை உருவாக்கியிருக்கலாம். நிலச்சீர்த்திருத்தங்களை இன்னும் சிறப்பாக செய்திருப்பார்கள். உலகமயமாக்கல் கொள்கையை இந்தியாவிற்கு வராமல் செய்திருக்கலாம்.ஆனால் படித்து வரும் இளைஞர்களுக்கு அவர்கள் எப்படி வேலை வாய்ப்பை உருவாக்கியிருப்பார்கள் என்று தெரியவில்லை.பண்பாட்டுத்தளத்தில் அவர்களுக்கும் நேருவின் காங்கிரஸூக்கும் பெரிய வேறுபாடுகள் இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

இந்தியா அதன் பண்மைத்துவத்தை எப்போதும் தன்னுடன் கொண்டிருக்க வேண்டும்.பல மொழி கொள்கை,மாநிலங்களுக்கு அதிகாரம்,மதர்சார்ப்பிண்மை ஆகியவை இந்தியாவுடன் எப்போதும் இருக்க வேண்டும்.அதுவே இந்தியா வன்முறையின்றி அமைதியாக இருப்பதற்கான வழி.அதற்கு வலதுசாரி அரசு இந்தியாவை ஆளாமல் இருக்க வேண்டும்.மறுபக்கம் ஏன் வலதுசாரி அரசு பெரும்பாண்மையுடன் வளர்ந்து வருகிறது என்பதை இடதுசாரிகளும் , காங்கிரஸூம் , மாநில கட்சிகளும் எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும்.இன்றைய பெரு நகரத்து மனிதனுக்கு என்ன மாதிரியான பண்பாட்டுத்தளத்தை காங்கிரஸூம்,இடதுசாரிகளும்,மாநில கட்சிகளும் தருகிறார்கள்.பண்பாட்டுத்தளத்தில் இன்று பெருநகரத்து தனிமனிதன் தனது அடையாளமாக எதைக் கொள்வான்.அவன் வெறுமையாக நிற்கிறான்.அவனுக்கு தனது அடையாளங்கள் என்று எதுவுமில்லை.அவனுக்கு வலதுசாரி அரசு ஒர் அடையாளத்தை அளிக்கிறது.அவன் அதனால் கவரப்படுகிறான்.அவன் ஒரு குடைக்குள் செல்கிறான்.

இன்று காங்கிரஸூக்கும் , பாரதிய ஜனதா கட்சிக்கும் பொருளாதார தளத்தில் பெரிய வேறுபாடுகள் இல்லை.காங்கிரஸை பொருளாதார தளத்தில் கட்டுப்படுத்தும் நிலையில் இடதுசாரிகள் இருக்கும் அரசுதான் இந்தியாவின் சரியான அரசாங்கமாக இருக்க முடியும்.அதே நேரத்தில் பண்பாட்டுத் தளத்தில் அவனுக்கு வலதுசாரி சிந்தனை அளிக்கும் அடையாளத்திற்கு எதிரான ஒர் அடையாளத்தை எப்படி அளிப்பது என்பதை பற்றி இந்த அமைப்புகள் கவலைப்பட வேண்டும்.அதைக்குறித்து ஆராய்ந்து புதிய கலாச்சார விழாக்களை உருவாக்க வேண்டும்.அவனுக்கான கலாச்சார வெளிகளை கொண்டு வர வேண்டும்.வலதுசாரி அரசு ஒரு இந்திய மனிதனை உற்பத்தி செய்ய முனையும் போது இடதுசாரிகளும் காங்கிரஸூம் உலக மனிதனையும்,உள்ளூர் மனிதனையும் ஒரே நேரத்தில் உற்பத்தி செய்ய முனைய வேண்டும்.பொருளாதாரத் தளத்தில் பெருநகரத்தை மையப்படுத்தும் பொருளாதார கொள்கைகளை ஒருபக்கம் வைத்துக்கொண்டு கிராம , சிறுநகர பொருளாதாரத்தை முக்கியப்படுத்தும் கொள்கைகளை இவர்கள் கொண்டு வர வேண்டும்.அப்படியாக பல்கிப் பெருகி திணறிக்கொண்டிருக்கும் பெருநகரங்களை நோக்கி இளைஞர்கள் வந்து கொண்டே இருப்பதை தடுக்க முடியும்.அவர்கள் தங்கள் உள்ளூரிலேயே பிழைத்துக்கொள்ள முடியும் என்கிற போது இயல்பாகவே அவர்களுக்கு இந்திய மனிதன் அடையாளம் தேவையில்லை.அவர்களை வலதுசாரி சிந்தனையால் கவரமுடியாது.

இன்ற வலதுசாரி சித்தாந்த்தத்தில் நம்பிக்கை இல்லாதவர்கள் கூட வெறும் பொருளியல் லாபங்களுக்காக இணைகிறார்கள்.ஆனால் ஆர்.எஸ்.எஸூக்கு நிச்சயம் இந்தியா குறித்த எதிர்கால திட்டங்கள் உண்டு.அவை முறியடிக்கப்பட வேண்டும்.அதற்கு பண்பாட்டுத் தளத்தில் பொருளாதார தளத்தில் மாற்று எண்ணங்களை இடதுசாரி,காங்கிரஸ்,மாநில கட்சிகள் உருவாக்க வேண்டும்.அதன் மூலம் காங்கிரஸ்,இடதுசாரி,மாநில கட்சிகளின் கூட்டாட்சி மத்தியில் தோன்ற முடியும்.அது இந்தியாவின்  எதிர்காலத்திற்கு , நமது எதிர்காலத்திற்கு ,நமது பிள்ளைகளின் எதிர்காலத்திற்கு முக்கியமானதாகும்.




தமிழக ஓவியங்கள் ஒரு வரலாறு


"தமிழக ஓவியங்கள் ஒரு வரலாறு" என்ற ஐ.ஜோப் தாமஸ் எழுதியுள்ள புத்தகம் அற்புதமாக இருக்கிறது.பாறை ஓவியங்களிலிருந்து ஆரம்பித்து பின்னர் ஓவ்வொரு காலகட்டத்தையும் சரியாக பிரித்து அந்தக் காலங்களில் கோயில்களில் வரையப்பட்ட ஓவியங்கள் அந்தக் காலகட்டத்தி்ன் அரசியல் சூழல் என்று விரிவாக எழுதியுள்ளார். மராத்தியர் காலத்தில் ஓவியத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள்,கிழக்கிந்திய கம்பெனி காலத்தில் மதராஸில் துணிகள் மீது அச்சிடப்பட்ட ஓவியங்கள்,மதராஸில் ஹண்டரால் தொடங்கப்பட்ட கலைப்பள்ளி ,அங்கு அளிக்கப்பட்ட பயிற்சி,பின்னர் தேவி பிரசாத் ராய் செளத்திரி கலைக்கல்லூரியின் முதல்வராக இருந்த காலத்தில் ஓவியத்துறையில் உருவான புதிய கொள்கைகள் என தெளிவாக விளக்கியுள்ளார்.

இதை தமிழில் ஏஞ்சலினா பாமா பால் மொழியாக்கம் செய்து உள்ளார்.சிதம்பரம் , திருப்பருத்திக்குன்றம்,தஞ்சை என்ற பல கோயில்களின் ஓவியங்கள் அழகாக அச்சிடப்பட்டு விளக்கப்பட்டுள்ளன.ஓவ்வொரு ஓவியத்தின் பின்னுள்ள தொன்மத்தையும் விளக்குகிறார்.தமிழக வரலாற்றின் ஒரு குறுக்குவெட்டுச் சித்திரத்தையும் இந்த நூல் அளிக்கிறது.மிகச் சிறந்த புத்தகம்.

தமிழக ஓவியங்கள் ஒரு வரலாறு - ஐ.ஜோப் தாமஸ் - தமிழில் ஏஞ்சலினா பாமா பால் - காலச்சுவடு பதிப்பகம்.

Underdeveloped self



The underdevelopment of self could be the main reason for a person to surrender himself to ideas,icons,godmen,organizations and advocating them as his own.These are the people who can be easily abused,insulted and humiliated.Only when a person is humiliated and insulted he is able to think of his true self.His true self is not that of the icon or the idea or the godman.Because in this suffering he is alone.Only then he identifies his own self and how he is different from others , has rights to have his own views,has right to privacy,has right to think irrationally,has right for his body and soul.By identifying his self he can then lead a healthy life.

But how many people can really come out of the deep shame and identify their self is difficult to answer.Lot of them get shattered and even get a deeper belief in their idea and icon and get destroyed completely.

In the novel Adolescent by Dostoevsky,the illegitimate son Arkady, of Russian nobleman Versilov, develops an idea to become a Rothschild.He is a nineteen year old.And he develops the idea.It is so original.But the idea gets developed in him possibly because of his underdeveloped self.He develops the idea so that he can be powerful.At the end of the novel , he is a developed man.He doesn't drop the idea, but he is no more contemplating it.

In all of Dostoevksy's novels , we can see that, those who are influenced by an idea have a gloomy past.The gloomy past leads to underdeveloped self.Dostoevsky basically feared that the very cause like Versilov , the fathers , identifying Russia with Europe and moving away from Orthodox Russian Church, could be reason of underdeveloped self of sons like Arkady and their new and dangerous ideas.

அறிதல்


ஒரு குழந்தை முதல் முறை ஒரு பறவையை பார்ககும் போது அதை பறவை என்று அறிவதில்லை.பின்னர் நாம் அதற்கு அதன் பெயர் பறவை என்று சொல்லித்தருகிறோம்.பறவை என்ற சொல்லும் பறவையும் அந்தக் குழந்தையில் இணைகிறது.ஒரு சொல் ஒன்றை குறிப்பதை arbitrary என்கிறார்கள்.ஒரு சட்டகத்திற்குள் ஒரு சொல் அந்தப் பொருளை அந்த சட்டகத்திற்குள் இருக்கும் பிற சொற்களுடன் இருக்கும் ஒப்புமையில் தான் பெறுகிறது என்கிறார்கள்.அப்படி அந்தச் சொல்லை அறிவது தான் அறிதல் ஆகிறது.சொற்களின் வழி நாம் சிந்திப்பதோ , அறிவதோ இல்லை.சொற்களை மொழியை அறிவதே சிந்தனையாகிறது.

பெயர் தெரியாத பறவையை உண்மையில நாம் அறிவதே இல்லை.ஒரு மரத்தை இது ஆலமரம் என்ற சொல்லின் வழி அறியும் போதுதான் உண்மையில் ஒரு குழந்தை அந்த மரத்தை அறிகிறது.இந்த தர்க்கத்தின் வழி பார்க்கும் போது காட்சி ஊடகத்தால் ஒருவர் தன் அறிவை வளர்த்துக்கொள்ள முடியும் என்ற தர்க்கம் தகர்கிறது.ஒரு குழந்தைக்கு நூறு முறை பசுமாட்டை காட்டி ஆனால் அதனுடன் மாடு என்றோ அல்லது வேறு ஒரு வார்த்தையையோ இணைக்காவிட்டால் அது அந்த பசுமாட்டை அறியாது.அந்த வகையில் காட்சி ஊடகம் உங்களுக்கு உலகின் அணைத்து விஷயங்களையும் காட்சியாக உங்கள் வரவேற்பறைக்கு கொண்டு வந்து கொடுத்தாலும் அதை நீங்கள் உருளைகிழங்கை உண்டவாறு நாள் முழுக்க பார்த்தாலும் உங்கள் அறிவு நிச்சயம் வளரப்போவதில்லை.

காவல் நிலையம் , பொது மருத்துவமனை ,சிறைச்சாலை,ஐடித்துறை,வட சென்னை,முதலிரவு,அரசாங்கத் துறைகள்,சிலை கடத்தல்,விசாரணைகள்,நீதிமன்றம்,ஆண் பெண் உறவு ,கல்லூரி,அமெரிக்க வாழ்க்கை என்ற பல விஷயங்கள் குறித்து நமக்கு இருக்கும் பிம்பம் சினிமாவால் உருவானது.

எழுத்தாளர் நாகார்ஜூனன் ஒரு கட்டுரையில் தமிழ்நாட்டை சேர்ந்த எல்லோரையும் ஒரு எண்ணால் வகுக்க முடியும் என்றால் அது சினமா என்றார்.எல்லோருக்கும் இருக்கும் சில பிம்பங்களில் சரிபாதி சினிமாவால் உருவானது.ஆனால் அது ஒரு போதும் அறிதல் இல்லை.அறிதல் முழுக்க முழுக்க மொழியால் வருவது.நீங்கள் ஒரு விஷயத்தை மொழி கொண்டு சொல்ல முடிகிற போதே அதை அறிந்தவர் என்று சொல்லமுடியும்.

புதிய விழுமியங்கள்



ஜெயமோகனின் "தன்னை அழிக்கும் கலை" கட்டுரை முக்கியமானது.உண்மையில் தினசரி பணி நிமித்தமே கூட பல்வேறு மனிதர்களை சந்திப்பவர்கள் இருக்கிறார்கள்.போலீஸ்காரர்கள்,வழக்கறிஞர்கள்,பத்திரிக்கை துறையை சேர்ந்தவர்கள்,சமூக சேவையில் ஈடுபடுபவர்கள்,வெகுமக்களை தினமும் சந்திக்க வேண்டிய வணிகர்கள்,கடை வைத்திருப்பவர்கள்,அரசியலில் இருப்பவர்கள்,வங்கி மேலாளர்கள்,மருத்துவர்கள்,செவிலியர்கள்,ஆட்டோ ஓட்டுநர்கள்,பேருந்து நடத்துனர்கள்,கோயில் அர்ச்சகர்கள்,பாதிரியார்கள்,இமாம்கள்,தாசில்தார்கள் இப்படி பலருக்கு தினசரி பணி சார்ந்தே பலத்தரப்பட்ட மனிதர்களை சந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது.தமிழில் எழுதுபவர்களில் மேற்சொன்ன துறைகளில் பணிபுரிந்தவர்கள் குறைவு.பெரும்பாலும் முந்தைய தலைமுறையில் எழுத்தாளர்கள் ஆசிரியர்கள் அல்லது அரசாங்கத் துறை அல்லது வணிகம் அல்லது பத்திரிக்கை என்றுதான் இருந்தார்கள். அப்படி இல்லை என்றால் அவர்கள் வேலையே செய்யாதவர்களாக இருந்தார்கள்.இந்தத் தலைமுறையில் அரசுத் துறை என்பதற்கு பதிலாக தனியார் துறை என்பது முக்கிய மாற்றம்.

இதில் பெரும்பாலும் தினசரி அனுபவங்கள் என்பது என்னவாக இருந்துவிட முடியும்.அலுவல் பிரச்சனைகள்,குடும்ப பிரச்சனைகள்,பால்ய காலத்தின் நினைவுகள்,காதல்,தான் வாழும் சிறுநகரம் சார்ந்த மாற்றங்கள் என்பதாகத்தான் இருக்க முடியும்.அதே நேரத்தில் பணியின் ஊடாக வெவ்வேறு அனுபவங்களையும் பெரும் பயணங்களையும் மேற்கொள்பவர்கள் பெரும்பாலும் எழுதுவதில்லை.

பயணங்களும் அனுபவங்களும் தன்னையே தன் படைப்பில் முன்வைக்கும் நவீன எழுத்தாளனை அவனின் சிறு உலகத்திலிருந்து விடுவித்து வரலாற்றிலும் பண்பாட்டிலும் சென்று சேர்க்கும் என்கிறார் ஜெயமோகன்.அவன் மேலும் பெரிய கேள்விகளை எழுப்பலாம்.தன்னை விட பெரிய மகத்துவங்களிடமும் தன்னை விட பெரிய இருளிடமும் தன்னை ஒப்புக்கொடுப்பதன் வழி அவன் தன் கனவுகளாலும் ,கற்பனையாலும் அவைகளை கதைகளாக முன்வைக்க வேண்டும் என்கிறார்.அவைகளில் அவன் இருப்பான் என்கிறார்.அப்படி வெறும் தினசரி எளிய அனுபவங்களிலிருந்து தன்னை விடுவித்து கற்பனையை ,கனவை விரிக்க அனுபவங்களுக்கு தன்னை திறந்து கொள்ளும் மனமும் பயணமும் உதவும் என்கிறார்.

தமிழில் மாய யதார்த்த எழுத்துகள் , நினைவோடை எழுத்துகள்,தன்னைத்தானே எழுதிச் செல்லும் எழுத்துகள் என்ற வகைளுக்கு பின்னால் ஒரளவு அனுபவமின்மையும் இருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன். அதனாலேயே இங்கே எழுத்தாளர்களால் புதிய விழுமியங்களை உருவாக்க முடியவில்லை.

அசோகமித்திரனின் கதைவெளி என்று பார்த்தால் ஜெமினி ஸ்டுடியோ நாட்கள்,செகந்திரபாத் நாட்கள்,சென்னையின் ஒண்டிக்குடித்தனங்கள் முக்கிய இடம் வகிக்கின்றன.இப்படி ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு கதைவெளி.ஆனால் அது பண்பாட்டிலும் வரலாற்றிலும் சென்று மோதும் போது இன்னும் பெரிய கேள்விகளாக மாறுகிறது என்கிறார் ஜெயமோகன்.ஆனால் அதே நேரத்தில் அதில் அந்த எழுத்தாளனும் இருக்கிறான் என்கிறார்.

நவீனத் தமிழ் இலக்கியத்தில் நாம் வாசிக்கும் எந்த புனைவிலும் ஏதோ ஒரு வகையில் அந்த எழுத்தாளனின் ஆளுமையை நாம் கண்டுகொள்கிறோம்.பின்னர் அந்த எழுத்தாளனை நேரில் சந்திக்கும் போது நாம் கற்பனை செய்து வைத்திருந்த ஆளுமையும் உண்மையும் வேறாக இருப்பதை நினைத்து சில சமயம் ஏமாற்றம் அடைகிறோம்.சில நேரம் உவகை கொள்கிறோம்.ஜெயமோகன் சுந்தர ராமசாமியை முதல் முறை ஜே.ஜே.சில குறிப்புகள் வாசித்த பின் பார்த்து ஏமாற்றம் அடைந்ததை பற்றி நினைவின் நதியில் நூலில் எழுதியிருப்பார்.ஒரு நவீன எழுத்தாளன் தன் புனைவில் தன்னையே எழுதிச் செல்கிறான்.

சுகுமாரன் கவிதைகளை வாசிக்கும் போது நாம் சுகுமாரனுடன் உரையாடுகிறோம்.யுவன் கதைகளின் வழி நாம் யுவன் என்ற ஆளுமை பற்றிய சித்திரத்தை உருவாக்கிக் கொள்கிறோம்.அசோகமித்திரன்,சுந்தர ராமசாமி,லா.சா.ரா,மெளனி,புதுமைப்பித்தன் என்று  எல்லா எழுத்தாளர்களிலும் இதை நாம் காண்கிறோம்.நவீனத் தமிழ் எழுத்தாளர்களில் நான் வாசித்த வரை எஸ்.ராமகிருஷ்ணனின் புனைவுகளில் மட்டும் இது இல்லை என்று தோன்றுகிறது.அவரின் நெடுங்குருதி,யாமம்,உறுபசி ஆகிய நாவல்களில் எங்குமே நீங்கள் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் என்ற ஆளுமையை காண முடியாது.அவர் இதில் கவனமாக இருக்கிறார் என்றும் கூட நினைக்கிறேன்.

இன்று தூய இலக்கியம் பேசும் போது அநேகமாக நாம் அகம் நோக்கி பேசும் ஆக்கங்களையே முன்வைக்கிறோம்.புற விஷயங்களை சற்று மேலோட்டமாக பேசும் ஆக்கங்கள் வெகுஜன தளத்திற்கு தள்ளப்படுகிறது.மாறாக,தீவிர தளத்தில் நாம் நம் அகக்கேள்விகளை வரலாற்றிலும் பண்பாட்டிலும் தேடினால் இன்னும் ஆக்கப்பூர்வமான படைப்புகளை கொண்டுவரலாம்.

பண்பாட்டுப்  பயிற்சி என்பது அடிப்படையில் ஒருவனுக்கு வாழ்க்கை சார்ந்த தரிசனத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.பண்பாட்டின் மூலம் நாம் பெறுவது அதைத்தான்.இன்று மதம் சார்ந்த விழுமியங்கள் என்று அநேகமாக ஒன்றுமில்லை.நாம் பொருளியல் தேவைகளுக்காக மேற்குலகின் தனிமனித விழுமியங்களை கற்றுக்கொள்ளும் தலைமுறை.அதைத்தாண்டி பண்பாட்டு விழுமியங்கள் என்று எதுவுமே இல்லை.
ஒரு எழுத்தாளன் புதிய விழுமியங்களை காலம் தோறும் உருவாக்க வேண்டும்.அதுவே அவனது பணியும் கூட.அவன் தன்னை மீறி சற்று புறவயமான நோக்கினால் அதை இன்னும் சரியாக செய்ய முடியும்.





மாற்று சினிமாவிற்கான அரங்குகள்



ஸ்வர்ணவேலுக்கு அளிக்கப்பட்ட லெனின் விருது விழாவிற்கு நேற்று சென்றிருந்தேன்.நிறை மக்கள் மேடையிலும் கூட்டத்திலும்.கூட்டத்தில் என் அருகில் அமர்ந்திருந்த இளைஞர் தீவிரமாக ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும் திரைக்கதை பிரதியை வாசித்துக்கொண்டிருந்தார்.ஸ்வர்ணவேல் காலச்சுவடு இதழில் வீடியோ கேம்ஸ் திரைப்படங்களின் இடத்தை பிடிக்கலாம் என்று எழுதிய கட்டுரையை படித்ததாக நினைவுள்ளது.இது போன்ற விருதுகளின் முக்கிய பங்களிப்பு வெகுஜன தளத்திற்கு வெளியே செயல்படுபவர்களுக்கு அது ஒரு சிறு மகிழ்வையும் நிறைவையும்  அளிக்கிறது.இரண்டாவது அவர்களின் பங்களிப்பை அதுவரை அறியாதவர்களுக்கு ஒரு திறப்பாக அந்த வாய்ப்பு அமைகிறது.தமிழ் ஸ்டுடியோ அருண் தீவிர சினிமா சார்ந்த பல முக்கிய விஷயங்களை செய்துவருகிறார்.பியூர் சினிமா அங்காடி நல்ல முயற்சி.அவர் தொழில்முனைவராக முன்னேறி வருவது மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது.

மேடையில் மிஷ்கின் அருண்மொழி குறித்து பேசியது  மிகவும் நன்றாக இருந்தது.நான் முதலில் இயக்கிய ஒரு குறும்படத்திற்காக அருண்மொழியை சந்தித்தேன்.அப்போது பிரசாத் அகாதெமியில் பணிபுரிந்து கொண்டிருந்தார்.பல்வேறு உதவிகளை செய்தார்.ஒளிப்பதிவு செய்தார்.அவர் இன்று மாலை ஆறு மணிக்கு உங்களை சந்திக்கிறேன் என்று ஆறு பேரிடம் சொல்வார்.பின்னர் ஆறு மணிக்கு ஏழாவதாக ஒருவரை சென்று சந்திப்பார்.அவருக்கு இலக்கிய உலகில்,சினிமா உலகில்,ஊடகத்துறையில்,அரசியலில் பல்வேறு மனிதர்களை தெரியும்.அவரிடம் உதவி பெற்றவர்கள் நிறைய பேர் உண்டு.அவர் சென்னையின் எந்த பகுதிக்கு சென்றாலும் அங்கே அவருக்கு சென்று சந்திக்க ஒருவர் இருப்பார்.அவருக்கு சென்னையின் Topography முழு பரிச்சயம்.எந்த இடத்துக்கும் கூகிள் மெப்ஸை விட எளிதில் செல்லக்கூடிய வழியை அறிந்து வைத்திருப்பார்.

தீவிர அல்லது மாற்று சினிமா ,இலக்கியம்,கலைகள் குறித்தெல்லாம் எனக்கு பல்வேறு குழப்பான  எண்ணங்கள் உண்டு.இவைகள் ஒரு சமூகத்தை மாற்றவோ திசை திருப்பவோ முடியாது என்றே நினைக்கிறேன்.அதனால் அது எத்தனை தீவிரமாக இருந்தாலும்   இல்லாவிட்டாலும் சமூகம் பெரிதாக பாதிக்கப்படாது என்று தோன்றுகிறது.வரலாற்றின் திசையில் தான் சமூகம் செல்லும்.மிகப்பெரிய Phenomenonனான காந்தி கூட வரலாற்றை திசை திருப்ப முடியவில்லை.அது தன் போக்கில்தான் சென்றது.செல்கிறது.செல்லும்.பண்பாட்டு மாற்றங்கள் மிக மிக மெல்லத்தான் நடக்கும்.அந்த மாற்றங்கள் மேற்கட்டுமானத்தை ஒரிரு நூற்றாண்டுகள் பின்னர் கூட பாதிக்கும்.அப்படி மாறுவதே சாத்தியமும் கூட.நிலப்பிரபுத்துவ காலத்தின் விழுமியங்களை கொண்டுள்ள இந்தியன் மிக மெல்ல பொருளாதார மாற்றங்கள் காரணமாக வரிசையில் நிற்க வேண்டிய தனிமனித விழுமியங்களை இப்போது கற்றுக்கொள்கிறான்.இது நம் பண்பாட்டில் கற்றுத்தரப்படவில்லை.இதுவே நமது வேலைச்சூழலுக்கும் மேற்குலகின் வேலைச்சூழலுக்குமான முக்கிய வித்யாசம்.இது என் பார்வை.ஆனால் இப்படியான ஒரு பார்வை இருந்தால் பண்பாட்டுத்தளத்தில் தீவிரமாக செயல்பட முடியாது என்றும் தோன்றுகிறது.செயல்பாட்டாளர்களுக்கு ஒரு தீவிரமான செயலூக்க மனநிலை தேவைப்படுகிறது.அதற்கு  லட்சியவாதங்கள் உதவுகிறது.

இன்று சினிமா எடுப்பது  எளிதாகிவிட்டது.யார் வேண்டுமானாலும் எடுக்கலாம்.ஒரு குழுவை உருவாக்கிக்கொண்டால் பணம் கூட பெரிய விஷயம் இல்லை.பிரச்சனை அதன் விநியோகத்தில் மட்டுமே இருக்கிறது.அதை எப்படி மக்களை பார்க்க வைப்பது என்பது தான்.ஒரு வகையில் இன்று இலக்கிய புத்தகங்களின் சிக்கல் கூட அதுதான்.மக்களை எப்படி படிக்க வைப்பது.இன்று புத்தகங்களை வாங்கி விடுகிறார்கள்.ஆனால் வாசிப்பதில்லை.இணையத்தில் ஒரு படத்தை சிறு தொகை செலுத்தி பார்க்கலாம் என்று முயற்சித்தாலும் அது தமிழகத்தை பொறுத்த வரை பெரிய பலன்களை தராது.தமிழகத்தை பொறுத்த வரை இணையத்தில் ஒன்றை வாசிக்க,பார்க்க வேண்டுமென்றால்அது இலவசமாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.தீவிர சினிமாவிற்கான திரையரங்குகள் அந்த வகையில் ஒரு மாற்றாக அமையலாம்.ஐம்பது பேர் அமரக்கூடிய அரங்குகள் உருவாக்கப்பட்டு சிறு தொகை கட்டணமாக வசூலிக்கப்பட்டால் அது சுயாதீன சினிமாக்களை எடுப்பவர்களுக்கு ஒரு நல் வாய்ப்பாக அமையும்.ஒரு வாரம் அல்லது இரண்டு வாரம் ஒரு திரைப்படம்  அல்லது ஆவணப்படம் திரையிடப்படலாம்.மாலை காட்சிகள் மட்டும் வைக்கலாம்.அதன் மூலம் பணத்தை திரும்ப எடுப்பது போன்ற விஷயங்கள் சாத்தியப்படாமல் போகலாம்.ஆனால் அது அரங்கில் திரையிடப்பட்டு ஒரு ஜனத்திரள் கட்டணம் செலுத்தி பார்த்தது என்ற நிறைவை அளிக்கும்.அப்படியான பத்து அரங்குகளாவது தமிழகம் முழுவதும் இயங்கினால் அது நல்ல பயன்களை அளிக்கும்.

இஸ்லாமின் வரலாற்றுப் பாத்திரம்



எம்.என்.ராய் எழுதிய இஸ்லாமின் வரலாற்றுப் பாத்திரம் என்ற சிறு நூலில் வரலாற்றுப் பார்வையில் இஸ்லாம் அதன் துவக்கத்தில் வாள்முனையில் பல தேசங்களை கைப்பற்றியதையும் பின்னர் ஒரு கட்டத்தில் அவர்கள் போர்களை முழுமையாக நிறுத்தி வணிகத்தில் தீவிரமாக ஈடுபட்டு செல்வம் சேர்த்ததையும் அவர்களின் ஓரிறைக் கோட்பாடும் வணிக வெற்றியும் செல்வமும் எப்படி அறிவியல் , தத்துவம் ஆகிய துறைகளின் வளர்ச்சிக்கு பெரிய அளவில் பயன்பட்டது என்றும் சொல்கிறார்.ஓரிறைக் கோட்பாடு இயல்பாகவே பகுத்தறிவுக்கும் நிரூபணவாதத்திற்கும் உதவின என்கிறார்.அதுவே கிறுஸ்துவத்தின் வளர்ச்சியால் கைவிடப்பட்ட கிரேக்க அறிவை அடுத்த கட்டத்திற்கு கொண்டு சென்றது.ஐரோப்பியர்கள் அராபியர்களிடமிருந்து இந்தக் அறிவை பெற்றார்கள்.அதுவே மறுமலர்ச்சியை உருவாக்கியது என்கிறார். இறைவனுக்கு நிகராக வேறு யாரையும் இணையாக வைக்காதது இஸ்லாத்தின் முக்கியமான விஷயம் என்கிறார்.

இந்தியாவில் இஸ்லாம் வந்த போது அது அராபிய நாயகர்களால் வரவில்லை.மாறாக அது ஆடம்பர வாழ்வில் சீரழிந்து கிடந்த பராசீகர்களாலும் மத்திய ஆசியப் பகுதியை சேர்ந்தவளாலுமே கொண்டு வரப்பட்டது என்கிறார்.பெளத்தப் புரட்சியைத் தூக்கியெறிந்துவிட்டு ,அதன் விளைவாக இந்தியச் சமூகத்தை ஒரு குழப்பத்தில் ஆழ்த்தியிருந்த பார்ப்பனியப் பிற்போக்குச் சாதிகளுக்குப் பலியாகியிருந்த லட்சக்கணக்கான மக்கள் இஸ்லாமின் நம்பிக்கைச் செய்தியையும் விடுதலையையும் வரவேற்றனர் என்கிறார்.

ஏதோ ஒரு வகையில் இந்தியாவின் அப்போதைய புறத்தேவையை இஸ்லாம் நிறைவேற்றியிருக்கிறது என்கிறார்.அதனால் அதை அந்த வரலாற்று பாத்திரத்தில் வைத்து புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதே எம்.என்.ராயின் தரப்பு.1939யில் இதை எழுதியிருக்கிறார்.இந்துக்களும் இஸ்லாமியர்களும் நல்லிணக்கதோடு வாழ அது உலக வரலாற்றிலும் இந்திய வரலாற்றிலும் ஆற்றிய பங்கை புரிந்து கொள்வதே வழி என்கிறார்.இதை "தூய" தமிழில் வெ.கோவிந்தசாமி மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்.பாரதி புத்தகாலயத்தின் வெளியீடு.எம்.என்.ராயின் பற்றியும் நூலில் ஒரு கட்டுரை இருக்கிறது.

மிஷ்கினின் திரைப்படங்கள்









மிஷ்கின் கிறுஸ்துவ கருத்தியலால் அதிகம் பாதிக்கப்பட்டவர் என்ற எண்ணம் எனக்கு உள்ளது.குற்றம் – குற்றவுணர்வு – பாவம் – மன்னிப்பு – தியாகம் - மீட்சி என்ற தளம் அவருடைய படங்களில் அநேகமாக இருக்கிறது.இது இந்திய மனநிலை அல்ல.இங்கே ஒருவர் குற்றம் செய்தால் அவருக்கு சாபம் அளிக்கப்படுகிறது.குற்றத்திற்கான சாபம்.பின்னர் சாபத்திலிருந்து விடுதலை பெற சாபவிமோசனத்திற்கான வழிகளும் அவருக்கு தரப்படுகிறது.இரண்டலும் இருவேறு தரிசனங்கள் இருக்கிறது.கிறுஸ்துவ கருத்தியலின் பார்வையில் உங்கள் குற்றத்திற்கு நீங்களே பொறுப்பு.அதை எதன் மீதும் சுமத்திவிட்டு நீங்கள் தப்பித்து விட முடியாது.ஆனால் இந்திய பார்வையில் நமக்கு இயல்பாகவே விதி அல்லது ஊழ் என்ற கருத்துகள் பதிந்துவிடுகின்றன.கர்ணனின் சிக்கல்கள் எல்லாமே அவனது பிறப்பின் சிக்கல்களாக இருக்கின்றன.அவனுக்கு எல்லா தருணங்களிலும் முடிவு எடுப்பதற்கான முழு சுதந்திரம் இருக்கிறது.ஆனால் அவனது முடிவுகள் அனைத்தும் அவனது பிறப்பு – பிறப்பின் இழிநிலையில் இருந்து காப்பாற்றிய நண்பன் – அவனுக்கான உதவி – மரணம் என்ற தளத்திலேயே செல்கிறது.அவன் தன் கண்ணுக்கு தெரியாத ஏதோ ஒன்றால் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறான்.அவனுக்கான மீட்சி அவனது மரணத்தில் தான் சாத்தியமாகிறது.மனிதன் இயல்பில் சுதந்திரமானவன்.விளைவுகளை பற்றி பொருட்படுத்தாமல் செயல்களை ஆற்றக்கூடியவன் என்ற எண்ணம் நமக்கு  இல்லை.அது மேற்குலகின் கருத்தியல்.உங்களுக்கு ஒரு வேலை பிடிக்கவில்லை.ஆனால் நீங்கள் அந்த வேலையில் தொடர்ந்து நீடிக்கிறீர்கள்.அதற்கான காரணம் உங்கள் வீட்டு வாடகை,குடும்பம் நடத்த தேவையான செலவு,அடையாளம்,சமூக அந்தஸ்து போன்றவை.ஆனால் இது எதுவும் அந்த தருணத்தில் உங்களை அந்த வேலையை விட்டு செல்வதற்கான தடையை உருவாக்கவில்லை.இந்த காரணங்களால் நீங்கள் தடையை உருவாக்கிக் கொள்கிறீர்கள்.யாருக்கோ பதில் சொல்ல வேண்டியவர்களாக,யாருக்கோ கட்டுண்டவர்களாக நம்மை பாவித்து கொள்வதால் வரும் சிக்கல்கள் தான் இவை.விளைவுகளின் அச்சத்தால் செயல்கள் கட்டுப்படுத்தப் படுகின்றனவே தவிர விளைவுகளால் அல்ல.

இங்கு தான் சுதந்திர இச்சை (Free will) பிரதானமாகிறது.இது மேற்குலகின் கருத்தியல்.இதன் அடிப்படையில் ஒருவன் குற்றம் செய்யும் போது அதனால் வேறொருவர் பாதிக்கப்படும் போது அதை செய்தவன் குற்றவுணர்வு அடைகிறான்.மனிதன் முற்றிலும் சுதந்திரமானவன் என்பதால் அவனது குற்றத்திற்கு அவனே காரணமாகிறான்.அவன் விதி அல்லது ஊழ் அல்லது சூழல் என்ற காரணங்களை சொல்லி தப்பிக்க முடியாது.இப்போது அவன் முழுக்க தனிமனிதன்.தனிமனிதனாக வாழ்வை நோக்கும் போது வாழ்வின் அபத்தமும் , அவதியும் அவனை அறைகிறது.நவீனத் தமிழ் இலக்கியம் பெரும்பாலும் இந்த அபத்தத்தையும் அவதியையும் பதிவு செய்திருக்கிறது.ஆனால் அந்தளவு அது சுதந்திர இச்சையை பதிவு செய்யவில்லை.

மிஷ்கினின் கதாபாத்திரங்கள் எதுவுமே இந்திய கதாபாத்திரங்கள் அல்ல.அவர்கள் மேற்குலகை சேர்ந்தவர்கள்.அல்லது மேற்குலகின் வாழ்வையே தனதான வாழ்வாக ஏற்றுக்கொண்ட இந்த தலைமுறை இந்தியர்கள்.அவருடைய படங்களில் குற்றம் – காவல்துறை அதை கண்டுபிடிப்பது போன்ற விஷயங்கள் மறுபடி மறுபடி வந்தாலும் அவரின் படங்களில் புறவுலகம் என்பது முற்றிலும் இல்லை.அவர் காட்டும் புறவுலகம் ஒரு நம்பகத்தண்மையை பொருட்டு உருவாக்குப்படுபவை தான்.அவருடைய பிசாசு படத்தில் அத்தனை பெரிய அடுக்குமாடி கட்டிடத்தில் மொத்தமே பத்து கதாபாத்திரங்கள் கூட வருவதில்லை.இதை மணிரத்னத்தின் அஞ்சலியுடன் ஒப்பிட்டு பார்க்கலாம்.ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும் படத்தில் அந்த கதையோடு சம்மந்தப்படாத யாருமே அந்த இரவில் வருவதில்லை.அஞ்சாதே படத்தில் காவலர் குடியிருப்பில் இரண்டு குடும்பங்களை தவிர வேறு காவலர் வீடுகள் வருவதேயில்லை.

பிசாசு படத்தில் ஒரு பெண் தன்னை கொலை செய்தவன் மீது இறந்து போகும் போது காதல் கொள்கிறாள்.அவனை பிரச்சனையில் சிக்க வைத்துவிட்டதால் அவனை இறுதியில் மீட்கிறாள்.மறுபுறம் நாயகன் தான்தான் அந்தப் பெண்னை கொலை செய்தது என்று அறியும் போது குற்றவுணர்வு கொள்கிறான்.மன்னிப்பு கேட்கிறான்.தன்னுயிரை தியாகம் செய்ய முயல்கிறான்.மீட்கப்படுகிறான்.பெண்ணின் தந்தை,பெண்,நாயகன் யாருமே அதை ஒரு விபத்தாக பார்ப்பதில்லை.தான் அதற்கு காரணமில்லை என்று பிசாசாக மாறிய பெண்ணும் கருதுவதில்லை , நாயகனும் கருதுவதில்லை.அவர்கள் தங்கள் மீது பெரும் பொறுப்பு சுமத்தப்பட்டுள்ளதாக நினைத்து வேதனைப்படுகிறார்கள்.தங்களை சிதைத்துக் கொள்கிறார்கள்.தியாகம் செய்கிறார்கள்.மீட்சி கொள்கிறார்கள்.

ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும் படத்தில் ஓநாயாக வரும் பாத்திரம் ஒரு சிறுவனை தான் எதிர்பாராத விதமாக கொலை செய்துவிட்டதால் குற்றவுணர்வு கொள்கிறான்.தன்னை தியாகம் செய்து அந்த சிறுவனின் குடும்பத்தை சேர்ந்த சிறுமியை எதிரிகளிடமிருந்த மீட்கிறான்.அவன் அதை ஒரு விபத்தாக கடக்கவில்லை.அஞ்சாதே படத்தில் வரும் கிருபாவின் நிலைக்கு சத்யாதான் காரணம் என்று இருவருமே நம்புகிறார்கள்.அது ஒரு பெரிய அமைப்பின் சிக்கல் என்று இருவருமே ஏற்கவில்லை.சத்யா கிருபாவின் நிலையை நினைத்து குற்றவுணர்வு கொள்கிறான்.கிருபா சத்யாவை பழிவாங்க முயல்கிறான்.

அவருடைய படங்களில் எப்போதும் கதாபாத்திரங்கள் உணர்ச்சி கொந்தளிப்பு நிலையிலேயே இருப்பார்கள்.தளர்வாக அமர்ந்து தேநீர் அருந்தும் காட்சிகள் மிகவும் குறைவு.அவர்கள் எதனாலோ பீடிக்கப்படுகிறார்கள்.தந்தையை பற்றி மகளிடம் சொல்ல முடியாத சிக்கல் (சித்திரம் பேசுதடி) , நண்பர்களுக்கு இடையிலான சிக்கல் (அஞ்சாதே), தங்கள் தாயை தேடி அலையும் இருவர் (நந்தலாலா) , தங்கை காணாமல் போன நேரத்தில் ஒரு குற்றத்தை ஆராய வேண்டிய நெருக்கடியில் இருக்கும் ஜேகே(யுத்தம் செய்) , குற்றவுணர்வால் பீடிக்கப்படும் ஓநாய் (ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும்),தன்னை கொன்றவனை காப்பாற்ற போராடும் பிசாசு ( பிசாச) என்று அவருடைய பாத்திரங்கள் எல்லாமே ஏதேனும் ஒரு எண்ணத்தால் பீடிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.அந்த எண்ணம் அவர்களை செலுத்தியபடியே இருக்கிறது.அவர்கள் அதை தவிர்த்த புறவுலகை பார்ப்பதே இல்லை.அதனாலே மிஷ்கினின் திரைப்படங்களிலும் அவர்களை மீறிய புறவுலகம் இல்லை.மிஷ்கினின் படங்களில் கதை கதையை விட்டு வெளியே செல்வதே இல்லை.அவர் மிக இயல்பாக தன் புனைப்பெயராக தஸ்தாவெய்ஸ்கியின் பாத்திரத்தை தேர்ந்திருக்கிறார்.ஏனேனில் இவை அணைத்தும் ஒருவகையில் தஸ்தாவெய்ஸ்கியின் பாத்திரங்களின் குணங்கள்.அவர்கள் அணைவரையும் ஏதேனும் ஒரு எண்ணத்தால் பீடிக்கப்பட்டவர்கள்.அதன் வழி மட்டும் வாழ்வை அணுகுபவர்கள்.அவர்களுக்கு வேறு எதிலும் அக்கறை இருப்பதில்லை.

அவருடைய காட்சி அமைப்புகள் தமிழில் புதிது.ஒரே ஷாட்டில் பல்வேறு செயல்களை காட்சி படுத்திவிடுவார்.அதிகம் வெட்டி வெட்டி காட்ட மாட்டார்.நந்தலாலா படத்தில் அந்த சிறுவன் வீட்டுக்குள் நுழைவது, தன் பாட்டியை கழிப்பறைக்கு அழைத்து செல்வது,மறுபடி வந்து பீரோவை திறந்து தன் அன்னையின் புகைப்படத்தை எடுத்து முத்தமிடுவது,மறுபடி சென்று தன் பாட்டியை கழிப்பறையிலிருந்து அழைத்து வருவது என்று அனைத்தும் ஒரே ஷாட்டில் எடுக்கப்பட்டிருக்கும்.அடுத்த dissolve.அதே அறையில் சிறுவன் அமர்ந்து உணவருந்துவான்.தொலைக்காட்சி ஒலித்துக்கொண்டிருக்கும்.பாட்டி கட்டிலில் அமர்ந்திருப்பார்,வேலைக்காரப் பெண் நடந்து செல்வார்.அந்த வீட்டில் அன்னையில்லை.பாட்டியும் சிறுவனும் மட்டுமே இருக்கிறார்கள்.பாட்டிக்கு பார்வை பிரச்சனை.எல்லாமே இரண்டு காட்சிகளில்(ஷாட்டுகளில்) சொல்லிவிடுவார்.பெரும்பாலும் ஒரு காட்சியை ஒரே ஷாட்டில் சொல்வது ஒரு அழகிய நடனம் போன்றது.அதை தமிழில் அதிகம் செய்பவர் மிஷ்கின்.தமிழில் இப்போது இருக்கும் சினிமா இயக்குனர்களில் அதிக உழைப்பின்றி மிக எளிதாக திரைக்கதை எழுதக்கூடியவர் மிஷ்கின் என்று நினைக்கிறேன்.அந்த வகையில் அவருக்கு முன் இருந்தவர் மகேந்திரன் மட்டுமே.மிஷ்கின் படங்களில் கதை எங்குமே நிற்காது.அவருடைய பலவீனங்கள் என்றால் அவரால் தன் கதாபாத்திரங்களுக்கு வெளியே தன் கதை எடுத்து செல்ல முடியாதது,புறவுலகை பெரிய அளவில் காட்ட முடியாதது, ஒரு சிக்கலை அமைப்பின் சிக்கலாக விரிக்க முடியாதது,மேற்குலகின் குற்றம் – குற்றவுணர்வு- தியாகம் – மீட்சி என்ற கருத்தால் பீடிக்கப்பட்டிருப்பது ஆகியவை.அவையே அவரது பலங்களும் கூட.




தூய்மைவாதம்


வெங்கட் சாமிநாதன் பராசக்தி ஒரு பிரச்சாரத் திரைப்படம் என்று எழுதியிருப்பார்.தமிழில் திராவிட அரசியலை பேசிய முக்கியத் திரைப்படம் என்றும் அதைப் பார்க்கலாம்.அந்தப் படம் எப்படி திராவிட இயக்கம் பகுத்தறிவு பேசினாலும் அது கம்யூனிஸத்தின் பொருளாதார கொள்கைகளை ஏற்க மறுக்கிறது என்றும் சொல்கிறது.நீங்கள் பெரிய முன்முடிவுகளுடன் பார்க்காவிட்டால் அது சுவாரசியமான படம் தான்.

மாற்றுத் திரைப்படங்களை முன்வைப்பவர்கள் பைசைக்கிள் தீவ்ஸ் அப்போதே வந்தது என்று பேசுவார்கள்.ஒரு படம் குரலை ஏன் ஒடுக்கி பேசுவதி்ல்லை ஏன் அது யதார்த்தமாக இல்லை என்பது தான் பலரின் குற்றச்சாட்டு.குரலை ஒடுக்கி சற்று பூடகமாக பேசுவதாலேயே அது சிறந்ததாக ஆக முடியாது.சத்யஜித் ரே சுவாரசிமான இயக்குனர்.அவருடைய படங்கள் எளிமையானவை.அவை சற்று Subtle ஆக இருப்பதால் அவை மேண்மையானவை என்று நாம் சொல்கிறோம்.சத்யஜித் ரேவை விட மிருனாள் சென் படங்கள் கூர்மையானவை.உங்களை அமைதி இழக்கச் செய்பவை.

உதிரிப்பூக்கள் அதன் கூறுமுறை காரணமாகவே அதிகம் புகழப்பட்டது. நவீனத் தமிழ் இலக்கியத்தில் தூய்மைவாதம் காரணமாகவே பல காலம் இங்கு பெரிய கேன்வாஸில் கதைகள் உருவாகவில்லை என்று தோன்றுகிறது.ப.சிங்காரத்தின் புயலிலே ஒரு தோணி அந்த வகையில் முக்கியமானது.ஆனால் அவர் தமிழ் இலக்கிய மரபின் வழித்தோன்றல் அல்ல.அவருக்கு இங்குள்ள தூய்மைவாதம் பற்றி தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்றே நினைக்கிறேன்.அதனாலேயே அப்படி எழுத முடிந்தது என்றும் தோன்றுகிறது.இங்கு பலர் எழுத அமரும் போதே பல்வேறு சட்டகங்களை எடுத்து மாட்டிக்கொள்கின்றனர்.

பெரிய கேன்வாஸில் கதைகளை சொல்வதற்கு வெகுஜன இலக்கியங்கள்,வணிக இலக்கியங்கள் பல வழிகளை காட்டக்கூடும்.வி.கே.ராமசாமியின் என் கலைப் பயணம் என்ற நூலை வாசித்தால் அவர் நாடகங்களில் எவ்வளவு தீவிரத்தோடு ஈடுபட்டார் என்றும் அந்தக் காலத்தில் நாடகங்களில் நடிக்கும் கலைஞர்கள் அதன் மீது எத்தனை மரியாதை வைத்திருந்தார்கள் என்பதையும் அறியலாம்.வெகுஜன நாடகங்களின் உலகம் எத்தனை தீவிரமானது என்பதை நாம் அறியலாம்.இன்று அந்த நாடகங்களே இல்லை.எத்தனை அபூர்வ தகவல்களை கொண்ட புத்தகம்.நவாப் ராஜமாணிக்கம் பிள்ளைக்கும் இன்றைய ஐயப்பனின் புகழுக்கும் உள்ள தொடர்பை நீங்கள் அந்த புத்தகத்தை படித்தால் அறியலாம்.ஆனால் நம் இலக்கியவாதிகளில் பலர் வி.கே.ராமசாமியின் புத்தகத்தை படிக்க மாட்டார்கள்.அந்த மேட்டிமை வாதம் தவறு.அதனால் பலன் ஏதும் இல்லை.

ஒரு முறை கே.என்.செந்தில் பஞ்சு அருணாச்சலம் போன்றவர்களால் தான் தமிழ் சினிமா கெட்டுவிட்டது என்று எழுதியிருந்தார்.பஞ்சு அருணாச்சலம் எத்தனையோ நல்ல படங்களை தந்திருக்கிறார்.ஆறிலிருந்து அறுபது வரை அவருடைய கதை தான்.எங்கேயோ கேட்ட குரல் அவருடைய கதை தான்.ஜெயமோகன் வெகுஜன இலக்கியத்தையும் ஆழக்கற்றதனால் தான் அவரால் விஷ்ணுபுரம் போன்ற அத்தனை பெரிய கேன்வாஸில் கதையை சொல்ல முடிந்தது.இல்லையென்றால் ஒரு தனி மனிதனின் புலம்பலைத்தான் அவரும் எழுதியிருப்பார்.ஒரு நாவல் அதன் தீவிரத்திலினாலேயே அதன் மொழியை அடைகிறது.குரல் ஒடுங்கி பேசுவதும் உயர்த்தி பேசுவதும் பாவனை மட்டுமே.

திமித்ரி


சபரிநாதன் கபாடபுரம் இணைய இதழில் எழுதியுள்ள தஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் நிலவறை குறிப்புகள் குறுநாவல் பற்றிய கட்டுரை வாசித்தேன்.இத்தனை சிக்கலான மொழி இந்தக் கட்டுரைக்கு தேவையற்றது என்று தோன்றியது.இருத்தல் சாராம்சத்திற்கு முந்தையது என்பதும் சாராம்சம் இருத்தலுக்கு முந்தையது என்பதும் எப்போதும் இருப்பவை.சார்த்தர் சொல்வது போல மனிதன் சுதந்திரமானவன் என்பதில் எந்தளவு சுதந்திரமானவன் என்பது எப்போதும் விவாதத்திற்குரியது.அமைப்பிலிருந்து விலிகிச்செல்லும் பெரும்பாலான முடிவுகளும் அமைப்பில் இருப்பவையே.தர்க்க ரீதியில் விளக்க முடியாத முடிவுகளை மனிதன் எப்போதும் எடுக்கிறான்.அப்படிப்பட்ட முடிவுகளை அதிகம் எடுப்பவர்களை உளவியல் ஏதேனும் ஒரு ஆளுமைச்சிக்கல் எனும் பெட்டியில் போட்டுவிடும்.ஆனால் அவை மனிதன் சுதந்திரமானவன் என்பதையும் அவனது Free will அத்தனை எளிதில் பகுக்க முடியாததாக இருக்கிறது என்பதையும் எப்போதும் சொல்கிறது.அதனால் கருத்தியல் கொண்டு வெள்ளைத்தாளில் உருவாக்கும் உலகம் சாத்தியமற்றது என்பது தஸ்தாவெய்ஸ்கியின் நாவல்களின் முக்கிய விஷயம்.அது மிகப்பெரிய அழிவுகளை உருவாக்கும் என்பதை அவர் அறிந்தி்ருந்தார்.ஏனேனில் அவர் மனிதர்களை அறிந்திருந்தார்.பீடிக்கப்பட்டவர்கள் அந்த வகையில் முக்கியமான நாவல்.சபரிநாதன் முன்வைக்கும் சுவிசேஷத்தின் வரிகள் போல மனுஷகுமாரனுக்கு எப்போதும் தலைசாய்க்க இடமில்லை.

பிறழ்வு இயல்பானது.தஸ்தாவெய்ஸ்கியின் இரண்டாவது நாவலான டபுள் நாவலிலேயே இதை எழுதியிருப்பார்.ஒருவகையில் அந்த நாயகன் தான் இவான் தன்னை போன்ற சாத்தானுடன் பேசும் கருவுக்கான முன்னோடி.தஸ்தாவெய்ஸ்கி எப்போதும் நம்மை கவர்வதற்கான முக்கியமான காரணம் அவரது நாவல்களின் ஒலிக்கும் பல குரல்கள்.அத்தனை ஆவேசத்துடன் மூர்க்கத்துடன் அத்தனை குரல்களை ஒருவரால் எழுத முடிந்திருக்கிறது என்பது ஆச்சரியமானது.

எனக்கு தஸ்தாவெய்ஸ்கி பற்றி எப்போதும் உவகை அளிக்கும் விஷயம் , எப்படி அவரால் இன்றைய இளைஞனின் சிக்கல்களையும் நூற்றியைம்பது வருடங்களுக்கு முன்னே எழுத முடிந்தது என்பது தான்.எப்படி அந்த நாவல்கள் இன்னும் அதே புதுமையுடன் இருக்கின்றன.அந்த கதாபாத்திரங்களின் கேள்விகளும் கஷ்டங்களும் நம் மனதிற்கு எப்படி அத்தனை நெருக்கமானதாக இருக்கினறன.அவரது நாவல்களில் கரமசோவ் சகோதர்களில் வரும் திமித்ரி என் நேசத்திற்குரியவன்.அவன் அல்யோஷாவை சிறையில் இருக்கும் போது சந்திப்பான்.அப்போது வாழ்க்கை எல்லா இடங்களிலும் வாழ்க்கையே.(Life is Life everywhere) என்பான்.எத்தனை அற்புதமான வாக்கியம்.அவன் அத்தனை ஆவேசத்துடன் குருஷன்காவிற்காக போராடுவது உண்மையில் வாழ்வின் மீதான மிகப்பெரிய பற்று.எனக்கு அந்த நாவலை படிக்கும் போது 29 வயது.திமித்ரிக்கும் அப்போது நாவலில் 29வயது.எனக்கு வயதாகிவிட்டது.ஆனால் திமித்ரிக்கு இப்போதும் 29 வயதுதான்.எப்போதும் 29வயதுதான்.

அவரின் அநேக நாவல்களின் முக்கிய கதாபாத்திரங்கள் இளைஞர்கள்.பத்தொன்பதிலிருந்து (The Adolescent) இருபத்தியொன்பது வயது (கரமசோவ் சகோதரர்கள்) வரை உள்ளவர்கள்.இன்னும் நூறு வருடங்கள் கழித்து கூட அவரின் நாவல்கள் பற்றிய கட்டுரைகள் வந்து கொண்டே இருக்கும்.எப்போதும் அதை எழுதுபவர்களில் பெரும்பாண்மையினர் எழுதும் போது 30 வயதுக்குள் தான் இருப்பார்கள்.

கோர்ட்




சமீபத்தில் கோர்ட் என்ற மராத்தி படம் பார்த்தேன்.சில வருடங்களுக்கு முன் வந்த படம்.நான் ஏழேட்டு வருடங்களுக்கு முன் இருக்கும் வேலையை ராஜினாமா செய்து விட்டு பனாரஸ் இந்து பல்கலையில் சட்டம் படிக்கலாம் என்று நினைத்தேன்.நுழைவுத் தேர்வுக்கு ஹால் டிக்கேட் கூட வந்துவிட்டது.ஆனால் அந்த எண்ணத்தில் ஒரு தீவிரம் இல்லாததாலும் வீட்டில் யாருக்கும் பிடிக்கவில்லை என்பதாலும் அதை செய்யவில்லை.அப்போது ஆந்திராவை சேர்ந்த கே.பாலகோபால் என்ற மனித உரிமை ஆர்வலர் , வழக்கறிஞர் இறந்து போயிருந்தார்.அவர் எழுதிய இரண்டு கட்டுரைகளை தமிழில் மொழிபெயர்த்து வெளியிட்டு இருந்தார்கள்.அவர் வாரங்கல்லில் பேராசிரியராக இருந்தவர்.பின்னர் சட்டம் படித்து வழக்கறிஞர் ஆனார்.நீதிமன்றங்களின் மூலம் புரட்சிகரமான மாற்றங்களை ஒரு போதும் பெற முடியாது என்று அந்தக் கட்டுரையில் சொல்லியிருந்தார்.ஏனேனில் அதில் அடிப்படையில் மேல் வர்க்க சமூகத்தின் பார்வையைத்தான் பிரதிபலிக்கும் என்று எழுதியிருந்தார்.அப்போது சட்டம் படிக்கலாம் என்ற ஆவல் இருந்த எனக்கு அந்த கட்டுரை அந்த எண்ணத்தை நீர்த்து போகச் செய்தது.அது உண்மையாகவும் பட்டது.

இந்த விஷயம் கோர்ட் திரைப்படத்தில் சிறப்பாக சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.அரசு தரப்பு வழக்கறிஞரின் வாழ்க்கை முறை , அவர்களின் கருத்துலகம் உருவாகும் நாடகங்கள்,அவர்களின் வீடு மிகச் சிறப்பாக காட்டப்படுகிறது.அதே போல இறுதியில் அந்த நீதிபதியின் சமூக வாழ்க்கை காட்டப்படுகிறது.நாராயணன் காம்பளேவுக்காக வழக்காடும் வழக்கறிஞரின் வாழ்க்கையையும் நாம் பார்க்கிறோம்.அவர் நாராயணனுக்காக போராடுகிறார்.ஆனால் அவர் அவர்களில் ஒருவர் இல்லை.அவர் அந்த நீதிபதியின் , அரசு வழக்கறிஞரின் வர்க்கத்தை சேர்ந்தவர்.இதை மிக நுட்பமாக காட்டுகிறார்.திரைப்படம் மிக நீளமான ஷாட்டுகளை கொண்டுள்ளது.பிரச்சாரமற்ற தொனி.மிக குறைவான அண்மை காட்சிகள்.இந்த திரைப்படத்தை எடுக்கும் போது இயக்குனர் சைதன்யாவிற்கு இருபத்தியேழு வயது தான்.அந்த வயதிற்குள் இந்த முதிர்ச்சியை எப்படி அடைந்தார் என்று ஆச்சரியமாக இருந்தது.நாராயணனுக்காக போராடும் வழக்கறிஞர் காலப்போக்கில் தன் குடும்பத்தினரின் , நண்பர்களின்,வாழ்க்கையின் அழுத்தங்களால் அதிலிருந்து விலகலாம்.அவர் திருமணம் செய்து குழந்தைகள் பெற்று அவர் வர்க்கத்தின் கருத்துலகை ஏற்று நிம்மதியாக வாழலாம்.ஆனால் நாராயணன் தான் நம்பும் சமூக நீதிக்காக போராடத்தான் வேண்டும்.அவருக்காக போராட அவர் தரப்பிலிருந்தே அவரின் கருத்துலகத்தை ஏற்ற ஒருவரே வர வேண்டும்.அது அமைப்புகளால் மட்டுமே சாத்தியம்.இந்தியா போன்ற ஒரு நாட்டில் உங்களுக்கான ஒரு குரலை அமைப்பாக்கத்தின் மூலமே பெற முடியும்.ஆனால் அவரே அமைப்புகளிலிருந்து விலகியிருக்கிறார் என்று படத்தில் வருகிறது.ஒரு அமைப்பாக ஒரு தரப்பு செயல் பட முடியாதது தோல்வியைத்தான் அளிக்கும்.சமூககத்தின் விசைகள் ஒன்றை ஒன்று போராடித்தான் தங்களை நிலைநிறுத்தி கொள்ள முடியும்.மறுதரப்பின் அறவுணர்வை தூண்டுவது,புரிந்துணர்வை உருவாக்க முயல்வது ஆகியவை காலப்போக்கில் பயன் அற்று போகும்.

இந்த படத்தில் உள்ள மற்றொரு முக்கிய விஷயம் கருத்துக்கள் உருவாகும் கிடங்குகளை பற்றிய அவரின் விமர்சனம்.அரசு தரப்பு வழக்கறிஞருக்கும் நீதிபதிக்கும் அந்த வழக்கின் அபத்தமே புரியவில்லை.அவர்கள் அதை மிக எளிதாக மசால் தோசை சாப்படுவதை போல எதிர்கொள்கிறார்கள்.அவர்களுக்கான கருத்தியலை உருவாக்கிய பள்ளி,கல்லூரி,கலைகள்,மதம்,பெற்றோர்,நண்பர்கள் யாருமே எதுவுமே அதன் அபத்தத்தை அவர்களுக்கு உணரத் தர இயலவில்லை.ஏனேனில் அந்த கிடங்கிலேயே அது இல்லை.இங்கு தான் இலக்கியத்தின் பங்கு முக்கியமாக ஆகிறது.கடவுள் இறந்துவிட்டார் என்று நீட்ஷே சொன்னது நம் காலத்தின் முக்கியமான வாக்கியம்.நாம் விஞ்ஞானத்தின் துணைக்கொண்டு கடவுளை கொன்றுவிட்டோம்.இன்று மதம் என்பது சடங்குகளை கொண்ட பெரும்தொகுப்பு.அதிலிருந்து உங்களுக்கான அறப்பார்வை பெற இயலாத அளவுக்கு நம் வாழ்க்கை மாறிவிட்டது.விஞ்ஞானமும் தொழில்நுட்பமும் நம் வாழ்வை தகவமைக்கிறது.மறுபுறம் நம் பண்பாட்டு வாழ்க்கை வெறுமையாக இருக்கிறது.அங்கு கடவுள் இல்லை.ஒரு பெரும் வெற்றிடம் உருவாகிறது.அங்கு இன,மொழி,வர்க்க கோஷங்கள் தங்கள் கருத்தியல்களை எளிதாக உருவாக்க முடிகிறது.அதுதான் நமது அன்றாட வாழ்வின் அறப்பார்வையை தீர்மானிக்கும் கருத்துதரப்பாக ஆகிறது.சுண்ணாம்பு போல வெறுமை.

இங்குதான் கலைகளின் , இலக்கியத்தின் பங்கு இருக்கிறது.அது விஞ்ஞானத்தால் நிரப்பமுடியாத , கடவுள் தோற்று போய்விட்ட ஒரு உலகில் நமக்கான கருத்தியல் தொகுதியை உருவாக்குகிறது.இது எந்தளவு மையத்திலிருந்து விலகுகிறதோ அந்தளவு தீவிரமாகிறது.ஒரு மனிதன் ஏன் இன்னொரு மனிதனை அடிக்கக்கூடாது என்ற எளிய கேள்விக்கு இன்று சட்டத்தாலும்,மதத்தாலும்,விஞ்ஞானத்தாலும் பதில் கூற முடியாது.அதற்கான பதிலை கலையும்,இலக்கியமுமே உருவாக்க முடியும்.அதுவே அதன் பயன்.கோர்ட் அப்படியான ஒரு அறப்பார்வை உருவாக்கும் திரைப்படம்.

ச.சீ.கண்ணன்




ச.சீ.கண்ணன் பற்றி காலச்சுவடு இதழில் பொன்.தனசேகரன் எழுதியுள்ள கட்டுரை அற்புதமாக இருக்கிறது.ஜவஹர் என்பவர் ஃப்ரண்ட்லைன் இதழிலும் எழுதியிருந்தார்.ஆச்சரியமான வாழ்க்கை.ச.சீ.கண்ணனுக்கு கிண்டி பொறியியல் கல்லூரியில் இடம் கிடைத்தும் அவரை பனாரஸ் இந்து பல்கலையில் அவர் தந்தை சேர்க்கிறார்.அது அவர் ஆளுமையில் மிகப்பெரிய பாதிப்பை உண்டாக்கியிருக்கிறது என்று தோன்றுகிறது.அங்கு தான் அவருக்கு கம்யூனிஸம் அறிமுகமாகியிருக்கிறது.எம்.பி.ஸ்ரீனிவாசன்,பி.ராமமூர்த்தி போன்றோர் அங்கு அவருடன் படித்திருக்கிறார்கள்.நம்மால் அரை மணி நேரம் கூட இன்னொருவருக்கு செலவழிக்க முடியாத போது எப்படி இவரை போன்றவர்கள் இவ்வளவு நேரத்தை பிறரின் நலனுக்காகவே செலவழித்திருக்கிறார்கள் என்பது புரியவே இல்லை.அபாரமான லட்சியவாதி.இந்தியாவில் இடதுசாரி சிந்தனையை ஏற்ற பலர் காந்தியத்தின் எளிமையையும் ஏற்று வாழ்ந்திருக்கிறார்கள்.கண்ணன் அப்படியான ஒருவர்.எத்தனை பேரின் வாழ்வை மாற்றியிருக்கிறார்.

உண்மையில் சுதந்திரம் அடைந்த போது அபாரமான லட்சியவாதம் எங்கும் இருந்தருக்கிறது.அப்போது இளமையில் இருந்த பலருக்கு அந்த லட்சியவாதம் வாழ்வின் ,தங்களின் ஆளுமையின் ஒரு பகுதியாகவே மாறியிருக்கிறது.தம்பையா போன்ற மருத்துவர்கள் அப்படியான தலைமுறையால் உருவானார்கள்.எழுபதுகளில் எண்பதுகளில் லட்சியவாதத்தின் தோல்வியை எதிர்கொண்ட ஒரு தலைமுறையினர் உருவானார்கள்.அரவிந்தனின் உத்ராயணம் படத்தில் ரவி அப்படியான ஒரு கதாபாத்திரம்.அரவிந்தனுக்கு ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தி முக்கியமானவராக இருந்திருக்கிறார்.எண்பதுகளில் இளமையிலிருந்த பலருக்கு ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தி அப்படித்தான் இருந்திருக்கிறார்.அவர்களிடம் ஒரு தீவிரம் இருந்திருக்கிறது.நக்ஸல்பாரி அமைப்புகளில் சேர்ந்தார்கள்.ஒரு அவதி இருந்திருக்கிறது.இருத்தலிய துயரம் இருந்திருக்கி்றது.ஆனால் அவர்களிலிருந்து ஒரு கண்ணன் உருவாகவில்லை.

இன்று அதற்கு அடுத்த தலைமுறையினர் அந்த எழுபதுகளின் எண்பதுகளின் இறுக்கத்திலிருந்து தங்களை விடுவித்துக்கொண்டு அந்த இறுக்கத்தை கேலி செய்துகொண்டு மதுபானக்கடையில்,காபி,டீ கடைகளில் லட்சியவாதத்தை ஆச்சரியமாக பார்த்துக்கொண்டு அடுத்த தலைமுறையினர் என்ன செய்வார்கள் என்று பார்க்க அமர்ந்துவிட்டார்கள்.

உளவியல் பாடங்கள்







பல வருடங்களுக்கு முன் தற்செயலாக ஒரு பெண் என் வாழ்க்கைக்குள் வந்தாள்.அவளாகவேதான் வந்தாள்.என்னை உணர்வு ரீதியில் சுரண்டினாள்.அந்தப் பெண்ணுடனான தொடர்பிலிருந்து விலக முடியவில்லை.சூழலில் மாட்டிக்கொண்டது போல.அவள் ஒரு சோஷியோபாத் என்பதும் ஹிஸ்டோரானிக்(histrionic) என்கிற ஆளுமைச் சிக்கல் உள்ளவள் என்பதெல்லாம் மிகவும் பின்னர் அவளுடனான உறவு முறிந்தபின் புரிந்து கொண்டேன்.இருண்மையான பெண்.தீமையின் உருவம்.ஒரு ஆணை மண்டியிட வைத்து இரு கைகளாலும் மாரிலும் வயிற்றிலும் வெற்றி பெற்று விட்டேன் , வெற்றி பெற்று விட்டேன் என்று ஓங்கி அறைந்து கொள்ள விரும்பும் அற்பப் புழு.இன்று நினைக்கும் போது மிகவும் வேடிக்கையாக இருக்கிறது.என் தரப்பிலிருந்த முக்கிய சிக்கல் என்னைப்பற்றி எனக்கிருந்த தாழ்வான சுய மதிப்பீடு.சோஷியாபாத்துகள் இத்தகையோரை கண்டுகொண்டு அவர்களை தேர்வு செய்கிறார்கள்.சுரண்டுகிறார்கள்.சிதைக்கிறார்கள்.இனி செய்ய ஒன்றுமில்லை என்ற பின் அடுத்த தேர்வை நோக்கி நகர்கிறார்கள்.அவர்களுக்கு குற்றவுணர்வு இருப்பதில்லை,அறவுணர்வு இருப்பதில்லை.சோஷியோபாத்துகளை பொறுத்தவரை அவர்கள் தான் இறுதியில் உறவை முறிக்க வேண்டும்.நாம் முறித்தால் எப்படியும் திரும்ப வருவார்கள்.அது போல முறிந்திருந்த எங்கள் உறவில் அவளாகவே திரும்ப வந்து என்னை மண்டியிட வைத்து என் ஆன்மாவை சிதைத்து வெற்றி பெற்று விட்டேன் வெற்றி பெற்று விட்டேன் என்று கூக்குரலிட்டுக்கொண்டு விலகி ஓடிய சமயத்தில் தற்கொலை செய்து கொள்ள தோன்றியது.

சோஷியோபாத்துகளை பொறுத்தவரை அவர்கள் முதலில் ஒருவனை மதிப்பீடுகிறார்கள். நம்மை பிடித்திருக்கிறது என்பார்கள்.உங்களை போல ஒருவரை சந்தித்தில்லை என்பார்கள். பின்னர் நெருங்குவார்கள்.ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் நாம் உணர்வு ரீதியாக அவர்களை சார்ந்து இருக்கும் படி செய்துவிடுவார்கள்.மிக நுட்பமாக உங்களின் சுய மதிப்பீட்டை குலைப்பார்கள்.உங்களுக்கு அந்த உறவில் ஏதோ ஒரு சிக்கல் இருப்பது தெரியும்.நீங்கள் கோபப்பட்டு அவர்களை கேட்கும் போது உங்களை குழப்புவார்கள்.இதற்கு பெயர் Gas Lighting.மிக எளிதாக உங்களை அவர்கள் கையாள்வார்கள்.நீங்கள் அவர்களை உணர்வு ரீதியில் சார்ந்து இருப்பதால் விலகவும் முடியாது.உங்களை உணர்வு ரீதியிலான சூழலில் சிக்க வைத்துவிட்டு அதைக்கொண்டே காய் நகர்த்துவார்கள்.அவர்களுக்கு உங்கள் உணர்வுகள் ஒரு பொருட்டே அல்ல.அவர்கள் கையில் உள்ள விளையாட்டு பொருள் நீங்கள்.அவ்வளவுதான்.

அவர்கள் ஒரு இரைக்கொல்லி.அவர்களுக்கு எப்போதும் ஒரு இரை இருந்துகொண்டே இருக்க வேண்டும்.அந்த இரை அவர்களின் இருப்புக்காக ஏங்க வேண்டும்.அதை அவர்கள் ரசிப்பார்கள்.அவர்களுக்கு நிஜ வாழ்க்கையில் உண்மையில் செய்ய ஒன்றுமே இருக்காது.ஏதேனும் த்ரில்லான சம்பவம் அவர்களுக்கு நடந்து கொண்டே இருக்க வேண்டும்.அவர்களுக்கு உண்மையில் வெட்கம்,குற்றவுணர்வு,அறவுணர்வு,புரிந்துணர்வு ஆகியவை இருப்பதில்லை.புரிந்துணர்வு மனிதர்களுக்கு மிகவும் முக்கியம்.ஒருவர் கஷ்டப்படுகிறார் என்கிற போது அவர் நிலையில் நம்மை வைத்து பார்க்கும் உணர்வு.மிகப்பெரிய லட்சியவாதங்களுக்கு பின்னால் இந்த புரிந்துணர்வுதான் இருக்கிறது.திருநங்கைகள் ஏன் கூத்தாண்டவர் கோயிலில் அரவானை திருமணம் செய்து தாலி அறுக்கிறார்கள்.ஒரு தொன்ம கதாபாத்திரத்துடன் தங்களை தொடர்பு கொள்வதன் மூலமாக தங்களை இருப்பை அர்த்தப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள்.அவர்களால் சமகாலத்தில் உள்ள மனிதர்களிடம் தங்களை வேதனையை புரிய வைக்க முடிவதில்லை.அந்த புரிந்துணர்வு மைய சமூகத்தில் இல்லை.அவர்கள் கேலிக்குரியவர்களாகத்தான் பார்க்கப் படுகிறார்கள்.இத்தகைய புரிந்துணர்வு சோஷியோபாத்துகளுக்கு முற்றிலும் இருப்பதில்லை.அவர்களுக்கு நீங்கள் பேசுவதே புரியாது.நீங்கள் உங்கள் துயரங்களை சொல்லும் போது அவர்கள் மரத்துப்போய் அமர்ந்திருப்பார்கள்.உங்களுக்கு நாம் வேறு பாஷையில் பேசுகிறோமோ என்ற சந்தேகம் எழும்.சோஷியோபாத்துகள் தாங்கள் வெளிப்பட்டுவிடுவோமோ என்று மட்டும் அஞ்சுவார்கள்.ஏனேனில் அது அவர்கள் அடுத்த இரையை அடைவதற்கு தடையாக இருக்கும்.

ஹிஸ்டோரனிக்(Histrionic) என்கிற ஆளுமைச் சிக்கல் இன்னும் விசேஷமானது.உங்களை முதல் முறை பார்க்கும் போதே ஏதோ நீண்ட நாட்கள் பழகியது போல பேசுவார்கள்.உங்களுக்கும் அவர்களுக்கும் ஒரு அந்தரங்கமான உறவு இருப்பதாக கற்பிதம் செய்து கொள்வார்கள்.அதன் அடிப்படையில் உங்களுடன் பழுகுவார்கள்.எனக்கு அந்தப் பெண்ணின் பெயரை தவிர வேறு எதுவும் தெரியாத போதே உங்களை மிகவும் பிடித்திருக்கிறது என்று குறுஞ்செய்தி  அனுப்பினாள்.அவர்கள் எப்படியாவது தாங்கள் ஈர்ப்புக்குரியவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்கள்.Introjection என சொல்லப்படும் பிறரின் எண்ணங்களுக்கு கருத்துக்களுக்கு எளிதல் ஆட்படுவது இவர்களிடம் அதிகம் இருக்கும்.ஏனேனில் இவர்களக்கு தனிப்பட்ட முறையில் பெரிய கருத்துக்கள் எதுவும் இருக்காது.இவர்களின் எதிர்வினைகள் எல்லாமே மிகவும் மேலோட்டமானது.முற்றிலும் ஆழமில்லாதவர்கள்.உங்களின் துயரத்தின் போது ஐயகோ என்பார்கள்.ஆனால் அவர்களுக்கு நீங்கள் சொல்வதன் பொருள் கூட சரியாக விளங்கியிருக்காது.பொது இடங்களில் மிகவும் எளிதில் பேசக்கூடியவராக , வேடிக்கையானவராக தங்களை காட்டிக்கொள்வார்கள்.இவர்களுடன் உறவில் இருப்பவர்கள் தொடர்ந்து இவர்களை புகழ்ந்து கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பார்கள்.தங்களின் ஒவ்வொரு செயலும் பாரட்டப்பட வேண்டும் என்று ஏங்குவார்கள்.எல்லோரும் அரிதாரம் பூசிக்கொண்டு  வரும் இடத்திற்கு எளிதான உடைகளில் வந்து கவனத்தை ஈர்ப்பார்கள்.தங்களுக்கு அரிதாரம் போன்ற விஷயங்களில் நம்பிக்கை இல்லை என்று பேசுவார்கள்.இத்தகைய குணம் கொண்டவர்கள் பெண்களாக இருக்கும் போது அவர்கள் ஆண்களின் மத்தியில் தான் இருக்கிறார்கள்.ஏனேனில் ஆண்கள் தானே பெண்னை கவனிப்பார்கள்.டாம் பாய் போல வலம் வருவார்கள்.ஆண்களுடன் அமர்ந்து கொண்டு பெண்களை கேலி செய்வார்கள்.தங்களை பலம் பொருந்தியவர்களாக எண்ணிக் கொள்வார்கள்.தாங்கள் எல்லா ஆண்களின் கவனத்திலும் இருக்கிறோம் என்பது அவர்களுக்கு கட்டற்ற மகிழ்ச்சியை அளிக்கும்.இவர்கள் பொதுவாக தாழ்வு மணப்பாண்மை உள்ளவர்கள்.டாம் பாய் எல்லோரும் ஹிஸ்டோரினிக் அல்ல என்பது வேறு விஷயம்.இவர்கள் காதல் போன்ற உறவை கொண்டாலும் ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் அந்த உறவில் இவர்களால் ஈடுபட முடியாது.அந்த உறவு முறிந்து விடும்.மிகவும் அந்தரங்கமாக இவர்களால் ஒருவரை காதலிக்க முடியாது.பின்னர் மிகவும் மனச்சோர்வுக்கு உள்ளாவார்கள்.இவர்கள் காதலில் அல்லது நட்பான ஒரு உறவில் இருக்கும் போது கூட ஒரு கதாபாத்திரமாகவே இவர்கள் செயல்படுகிறார்கள்.ஒன்று இளவரசியாக அல்லது வஞ்சிக்கப்பட்டவளாக.ஒரு சமமான உறவில் இவர்களால் இருக்கவே முடியாது.வயது முதிர முதிர இவர்கள் தோழி காதலி என்ற கதாபாத்திரங்களை துறந்து தாய் என்ற கதாபாத்திரத்தின் மூலம் கூட சுரண்டுவார்கள்.

இவர்கள் சோஷியோபாத்துகளாகவும் இருக்கும் போது இவர்களின் செயல்களில் வேடிக்கையான பல விஷயங்கள் இருக்கும்.மிகவும் தனிமைப்பட்டுப் போன மனிதர்களையே இவர்கள் தங்கள் நட்பாக தேர்வு செய்கிறார்கள்.அதன் மூலம் அவர்களுக்கான ரட்சகர்களாக தங்களை முன்நிறுத்துகிறார்கள்.தனிமைப்பட்டுப் போன மனிதர்கள் தங்களிடம் இன்முகத்துடன் நடந்து கொள்கிறார் என்பதால் இவர்களை புகழ்கிறார்கள்.அது இவர்களை மகிழ்விக்கிறது.ஒரு கட்டத்தில் இவர்களுக்கு அந்த மனிதர் சலிப்பாக மாறிவிடுவார்.அவர்கள் விலகுவார்கள்.வேறு இரையை தேடுவார்கள்.அப்போது அது காதலோ , நட்போ அந்த உறவை முறித்துவிடுவார்கள்.ஆனால் அவர்கள் தான் முறிக்க வேண்டும்.நாம் முறித்தால் மறுபடி வந்து முறித்துவிடுவார்கள்.அதன்பின் நீங்கள் எத்தனை முயற்சித்தாலும் முட்டினாலும் அவர்கள் உங்களை கண்டு கொள்ளவே மாட்டார்கள்.நம் உறவு அத்தனை அந்தரங்கமாக நெருக்கமாக இருந்ததே பிறகு ஏன் இப்படி நடந்து கொள்கிறார்கள் என்று நீங்கள் குழம்புவீர்கள்.ஆனால் அவர்களின் மன ஆழத்தில் நீங்கள் எப்போதும் இருந்திருக்க மாட்டீர்கள்.சிலருக்கு ஆரம்பத்தில் உண்மையான ஒரு ஈர்ப்பு இருந்திருக்கலாம்.ஆனால் காலப்போக்கில் அதெல்லாம் மறைந்துவிடும்.அவர் கண்டு கொள்ளாத போது நீங்கள் மேலும் மேலும் முட்டுவீர்கள்.அவர்கள் மெல்லிதாக ஏளனத்துடன் உங்களை பார்த்து சிரிப்பார்கள்.ஏனேனில் இப்போது நீங்கள் அவரின் கைப்பாவை ஆகிவிட்டீர்கள்.ஆனால் உங்கள் மீது அவருக்கு சலிப்பு வந்துவிட்டது.இதற்கு பெயர் Stone Walling.உண்மையில் அவர்களுடனான உறவில் ஆரம்பத்திலிருந்து இறுதிவரை எல்லாமே அவர்களால் கட்டமைக்கப்பட்டது.எதுவுமே உண்மையில்லை.

சிறுவயதில் ஏற்பட்ட அகச்சிக்கல்கள் அல்லது உயிரியல் ரீதியிலான காரணத்தால் இதெல்லாம் ஒருவருக்கு வரலாம் என்று தெரிகிறது.முக்கியமாக இவர்களுக்கு ஆரோக்கியமான பதின்ம பருவம் இருப்பதில்லை.இந்த பருவத்தில்தான் ஒருவரின் ஆளுமை உருவாகிறது.இவர்கள் இந்தக் காலத்தில் முழுவதும் சிதைந்து இருக்கிறார்கள்.ஒரு சிதைவான ஆளுமையாக உருவாகும் இவர்களின் உலகம் சிதைவாகத்தான் இருக்கிறது.அவர்களுக்கு நீண்ட கால கனவுகள் இருப்பதில்லை.மிகவும் வெறுமையாக இருக்கிறார்கள்.அப்படி கனவுகளோடு இருப்பவர்களை கண்டு பொறாமை படுகிறார்கள்.அவர்களை அழிக்க முடிந்தால் அழித்துவிடுகிறார்கள்.இவர்களை பழிவாங்க வேண்டும் என்றால் இவர்களை முழுக்க புறக்கணிக்க வேண்டும்.அவர்கள் ஆட்டத்தில் நாம் இல்லை என்று முடிவு செய்ய வேண்டும்.அவர்களை பழிவாங்க முயல்வது கூட அவர்கள் ஆட்டத்தில் நீங்கள் இருக்கிறீர்கள் என்று சொல்வது போலத்தான்.சோஷியோபாத்துகள் ஒரு விஷயத்திற்குத்தான் மிகவும் பயப்படுகிறார்கள்.தாங்கள் வெளிப்பட்டுவிடுவோமோ என்று அஞ்சுகிறார்கள்.உங்களுக்கு அவர்கள் யார் என்ற தெரிந்துவிட்டது என்று அவர்கள் அறிந்தால் உங்களை மறுபடி தொடர்பு கொள்ளவே மாட்டார்கள்.

எப்போது அந்தப் பெண் ஒரு சோஷியோபாத் என்பது புரிந்ததோ உண்மையில் அன்றே அந்தப் பெண்னை பழிவாங்கும் எண்ணமும் போய்விட்டது.ஏனேனில் அந்தப் பெண் மீதான ஈர்ப்பு போய்விட்டது.அந்த வித்யாசமான குணம் தான் என்னை மிகவும் இம்சித்தது.ஏன் அவள் குற்றவுணர்வு கொள்வதில்லை,ஏன் அவளிடம் அறவுணர்வு இல்லை என்பது எல்லாம் குழப்பமாக இருந்தது.அதனை புரிந்துகொள்ளும் ஒரு கருவி கிடைத்தவுடன் அவள் மீதான பகையும் போய்விட்டது.உண்மையில் பல சமயங்களில் தர்க்கம் போல விடுதலையை அளிக்கும் கருவி வேறில்லை.